Patagonië

18/03 - Na een lange dag op de luchthaven van Santiago, ging het dan eindelijk richting Punta Arenas. Om 2u 's nachts komen we aan bij hostel Al Fin del Mundo. Drie uur en half later gaat de wekker alweer. Ontbijten en dan de wagen in op weg naar Patagonië en meer bepaald het Nationaal park Torres del Paine. Ik ben erg benieuwd naar wat we mogen verwachten. Om meer vogels te zien, besluiten we via Argentinië naar Torres te rijden. Van Punta Arenas gaat het naar Punta Delgada, langs de Straat van Magellaan. Onze eerste Maghellaenganzen, Keizeraalscholvers, Dolfijnmeeuwen en Maghellaen scholeksters komen in het vizier. Iets verder laten enkele Peals' dolfijnen zich bewonderen vlak bij de kust. Dan begeven we ons landinwaarts in de uitgestrekte Patagonische steppe. Daar is het zoeken geblazen naar de Magellaenplevier. Zoutige meren in de Patagonische steppe worden afgespeurd op zoek naar deze vogel met knalroze pootjes. Dat levert o.a. Ruddy-headed en Ashy-headed goose, Two-banded plover en een hoop Rufous-chested dotterels op. Niet veel later zien we ook de eerste Nandu's, de lokale versie van de struisvogel. De uitgestrekte steppe is indrukwekkend. In de verste verte geen mens of huis te bespeuren. Enkel de grazende schapen verraden de aanwezigheid van mensen. Een probleem wanneer we plots beseffen dat we eigenlijk te weinig benzine hebben om de Argentijnse grens te bereiken. We stoppen bij een verzameling huizen dat een dorp moet voorstellen in de hoop daar wat bezine op de kop te kunnen tikken. Helaas. We kopen wat koekjes en water en keren dan terug richting Punta Arenas om te gaan tanken.

Met een volle tank vervolgen we onze weg. René-Marie zijn gevoel vertelt hem dat er Tawny-throated dotterel moet zitten op een gegeven plaats op de steppe. We stoppen. Nog geen twee seconden later wordt zijn gevoel bevestigd. Maar liefst 26 dotterels lopen kriskras door elkaar door de lage vegetatie. Knap! Tegen de schemering spot Roseline een stinkdier (Humboldts Hog-nosed skunk) in de steppe vlak tegen de weg. We stappen uit en gaan wat dichterbij. Hier lijkt zich niets aan te trekken van onze aanwezigheid en graaft er lustig op los op zoek naar ongewervelden. Zalig! Wanneer het donker wordt hebben we nog een heel eind te rijden in de Argentijnse steppe vooraleer we opnieuw de Chileense grens bereiken. Om 22u15 bereiken we dan de grenspost. Helaas zijn we net een kwartier te laat en is de grens gesloten. Dat betekent dat we moeten omrijden naar een andere grensovergang die nog open is wat ons drie uur extra zal kosten. We hebben om 6u 's ochtends met de gids afgesproken aan de ingang van Torres del Paine afgesproken dus we moeten door. Om 2u30 bereiken we dan uitgehongerd en doodmoe de Sarmiento ingang. Gauw de tent ergens opzetten en gaan slapen.

De kittens begeven zich verder van het struikgewas

Mama poema op de uitkijk

19/03 - Na een korte nacht ontmoeten we onze gids Jose aan de inkom van het park. Hij gaat proberen ons vandaag een poema te laten zien. We worden alvast verlekkerd met de boodschap dat er de dag tevoren een vrouwtje met twee jongen gezien werd op een 'kill'. Een wandeling van een kilometer brengt ons bij de plek waar de dode Guanaco ligt, door de poema bestopt met gras om de prooi te verbergen voor andere aaseters als Caracara's en Andescondors. Wanneer een poema een prooi heeft gedood, eten ze er meestal meerdere dagen na elkaar van en blijven ze vaak relatief dicht in de buurt. We zetten ons op de bergflank boven de prooi. Nu is het wachten geblazen. Een uur later is het al prijs: René-Marie ziet onder een struik waar hij vogels in zag zitten een poema liggen! Voor we het dier goed konden bekijken verdween het opnieuw onder het struikgewas. Niet veel later zien we door de takken heen twee jonge poema's spelen. Zalig! Het vrouwtje moet dan zeker ook in de buurt zijn. Iets later begeven de twee jongen zich naar een meer open terrein naast het struikgewas. Ze spelen wat en leggen zich vervolgens te slapen. Zo schattig! De gids stelt voor dat we om 12u vertrekken, iets gaan eten en tegen 16u30 terugkomen, de tijd wanneer de poema's meestal wakker worden om te gaan eten van hun prooi. Maar Roseline, Gerald en ik willen van geen wijken weten. We besluiten te blijven terwijl René-Marie voor eten zal zorgen, aangezien we in ons enthousiasme geen eten of drinken hebben meegebracht. De jongen worden regelmatig wakker en verleggen zich, maar nog geen spoor van de moeder. Onze magen knorren. Tegen 17u komt René-Marie terug met de gids en een hoop eten dat snel verslonden wordt. Ha, dat smaakt! Iets later komen de jongen dan tevoorschijn. Ze hollen achter elkaar, worstelen wat en bespringen elkaar van achter de struiken. Een zalig zicht! Net twee kleine kittens :-) Ze begeven zich alsmaar verder van het struikgewas. Tijd voor mammie om wakker te worden. En ja hoor, niet veel later is ze daar. Een krachtige grote kat begeeft zich argwanend op het open terrein. Indrukwekkend! Ze kijkt of de kust veilig is, terwijl de jongen de berg ophuppelen. Voorzichtig begeeft ze zich naar de achterkant van de berg van waar ze nauwlettend de jongen in het oog houdt. Wanneer de jongen een half uur later weer naar het struikgewas spurten, volgt de moeder ook. Een schitterende dag met fantastische waarnemingen. Tijd om afscheid te nemen en op zoek te gaan naar een stevige maaltijd en een fris pintje. Dat hebben we wel verdiend!