South Georgia

Walvisvaardersboot Grytviken (PolE)

12/04 – Eindelijk is het zover. Na dagen verlangend op haar kustlijn uitgekeken te hebben, mogen we eindelijk voet aan land zetten op het legendarische South Georgia van Ernest Shackleton. De stemming is uitgelaten. Rugzakken, velcrobanden en schoenzolen worden nog gecontroleerd op aanwezigheid van eventuele zaden die van elders zijn meegereisd en mogelijk een probleem zouden kunnen vormen mochten ze vrucht schieten op het eiland. Enkele jaren geleden werd immers op een dergelijke manier ongewild Bitterkers geïntroduceerd. Die is beginnen woekeren en ze ondervinden veel problemen om de verdere verspreiding ervan tegen te gaan.

Pelsrobpup (PolE)

Maar goed, terug naar onze uitstap. Na een inleidend praatje waarin de do’s en don’ts nog even worden meegegeven, gaan we tegen 8u30 aan boord van een reddingsboot die ons naar het eiland brengt. We meren aan in het oude walvisvaardersstation van Grytviken. Het station is verlaten sinds 1965. De verroeste walvisvaarderboten, die ondertussen 60 jaar onaangeroerd in het water liggen, zijn samen met de vele walvisbeenderen, roestige gebouwen en resterende machines stille getuigen van de activiteiten die hier vroeger plaatsvonden.

Graf Shackleton (PolE)

Van Grytviken gaat het naar de begraafplaats waar het graf van Shackleton en zijn rechterhand Frank Wild gelegen is. Dan is het tijd voor een meet en greet met de pinguïns. We slalommen tussen de grommende Pelsrobben door die verspreid liggen langs het strand en begeven ons naar een locatie wat verderop in de baai waar we eerder vanochtend vanaf het schip een groep Koningspinguïns zagen staan. Een groep jonge Zeeolifanten kijkt ons meewarig aan als we langslopen. En dan is het eindelijk zover: een Koningspinguïn staat wat verderop op het strand. We begeven ons wat dichterbij en maken ons klein. En ja hoor, dat volstaat om de interesse van deze pinguïn te wekken. Voorzichtig komt hij dichterbij geschuifeld tot op een meter of vijf. Fototoestellen klikken wild. Dan bedenkt hij zich, poest even zijn veren, keert zich langzaam om en schuifelt op zijn gemak weer weg. Wanneer we boven de Tussacgraspollen uitkijken, zien we nog 19 van zijn soortgenootjes bij de rivier staan 100 meter verder landinwaarts. Overal verspreid op de vlakte liggen Pelsrobben in het gras, her en der in het gezelschap van Zeeolifanten. Enkele jonge dieren spelen in het water. Een groep stekelstaarten vliegt over. Het lijkt Eden wel: ongerept en puur, vol dieren en geen enkel teken dat de aanwezigheid van de mens verraadt. We voelen ons bevoorrecht.

Koningspinguin (PolE)

 Wanneer we terugkeren naar het dorp, zien we, verscholen tussen de Tussacpollen, twee mannetjes Zeeolifant vreedzaam liggen. Wat een joekels! Ze zijn wel bijna 5 meter lang en kunnen tot 3700 kg wegen. Helaas stinken ze ook even hard als ze groot zijn J Nog een bezoekje aan het museum en dan weer aan boord. Het was een mooi dagje.

 

Zeeolifant (PolE)

16/04 – Van South Georgia ging het in een trek door naar de Falklands. Het weer zat ons eindelijk wat mee en helikoptervluchten leverden nog twee Zuidelijke butskoppen en een Potvis op. Vanochtend zijn we aangekomen op de Falklands en nu liggen we in de baai voor Port Stanley te wachten tot we van boord kunnen. Ezelspinguins, Rockhoppers en Koningspinguins staan ons alvast op te wachten op het strand... :-)