Een sprankeltje hoop

Snow petrel (PolE)

06/04 – De boringen van gisterenavond vormen het belangrijkste gespreksonderwerp aan de ontbijttafel. De wetenschappers konden tijdens vier verschillende boringen sedimentstalen uit de oceaanbodem bovenhalen,  tot 19 meter diep. Deze specifieke site was voor hen van bijzonder belang omdat onderzoek tijdens een vorige cruise uitwees dat deze sedimenten bijna uit puur silicium bestaan, silicium afkomstig van restanten van diatomeeën. Een succes en een opsteker voor de wetenschappers aan boord.

Na onze uitstap richting oost langs de 60^e breedtegraad, gaat het nu opnieuw naar het noorden. Daar willen de bodemonderzoekers nog enkele mogelijk interessante stukken van naderbij bekijken, in de hoop toch nog seeps te vinden. De tijd kort af en iedereen wordt een beetje nerveus. De OFOS heeft het al twee keer begeven door technische mankementen, wat de kansen op het vinden van seeps alleen maar verder doet afnemen.

Bulrug op z'n rug (PolE)

Onze zuidelijke route brengt een nog nieuwkomer met zich mee: een Snow petrel brengt kortstondig een bezoek aan de boot vooraleer hij zijn weg over de oceaan verder zet. Zijn zuiver witte verenkleed maakt hem bijna onzichtbaar tegen de witgrijze lucht. Leuk, want toch voornamelijk een soort die je normaal gezien in de buurt van het ijs aantreft. Nu de South Sandwicheilanden weer dichterbij komen, profiteren we van het droge weer en de goede zichtbaarheid nog even om een helikoptervlucht rondom Bristol Island uit te voeren. Resultaat: 26 Bultruggen, waarvan twee uit het water opspringend, en één Zuidkaper. Niet slecht, op twee uur tijd J  Toch blijft de diversiteit aan zeezoogdieren opvallend laag. Weinig Gewone vinvissen, geen Blauwe vinvis, geen Dwergvinvis, slechts één soort dolfijn, enkel Pelsrobben,…  Maar we klagen niet ;-)

Bultrug (PolE)

’s Avonds nog een stukje Tarantino meepikken met Inglorious basterds en dan weer naar bed.

Flare gedectecteerd door de Parasound (AWI)

07/04 – Groot nieuws! Vanochtend rond 8u werd een zeer waarschijnlijke ‘flare’ ontdekt met de Parasound, een toestel dat continu de structuur van de oceaanbodem vastlegt terwijl we varen. Deze ‘flare’ wordt gevormd door een reeks opstijgende gasbellen in de waterkolom wat kan  wijzen op de aanwezigheid van seeps. Het schip maakt onmiddellijk rechtsomkeer naar de locatie waar de flare twee uur eerder werd opgepikt. De meetapparatuur wordt in gereedheid gebracht. Iedereen is in hoogste staat van paraatheid. Bij aankomst vaart het schip vier keer over de locatie om de waargenomen structuur in de waterkolom beter in beeld te brengen. Het ziet er goed uit. Een CTD wordt neergelaten, waarbij op verschillende  diepten stalen genomen worden van de waterkolom. De chemische samenstelling van het water kan het vermoeden van een seep al dan niet bevestigen. Nu is het afwachten geblazen.

Terwijl iedereen vol spanning wacht op de resultaten van de CTD, zorgen twee Bultruggen vlak bij het schip voor de nodige verstrooiing. Het wordt donker. Vannacht zal, bij gebrek aan een goed werkende OFOS, een andere onderwatercamera naar de oceaanbodem afzakken om beelden proberen te maken van de door de Parasound waargenomen structuur. Fingers crossed!